Szopka Wenecka

Pozy, jaką przybrały figury w tej szopce zaczerpnięte zostały z klasycznej ikonografii: Święty Józef stoi wyprostowany, Dziewica Maryja modli się klęcząc, głowy osła i wołu znajdują się pomiędzy figurami, podczas gdy postacie stojące obok zdają się poruszać w kierunku centrum świętując chóralnie niezwykłe wydarzenie.
Prześwitujące farby olejne grają delikatnymi niuansami.  Bogate zgodnie z tradycją draperie Trzech Króli eksponują zalety orientalnych krojów i bogactwa; i tak czapka doży Baltazara przypomina dodatki z czasów rozkwitu Wenecji i odsyła do swojego związku historycznego ze Środkowym Wschodem. Nazwa „Szopka Wenecka” jest więc w pełni uzasadniona, sama kompozycja czerpie jednak z duchowego dziedzictwa obu kultur.
Święta Dziewica z Dzieciątkiem – w centralnym punkcie kompozycji – zapada w pamięci dzięki swojej nadzwyczaj nowoczesnej postawie. Trzymając na rękach swoje nowonarodzone Dziecię siedzi na drewnianej kłodzie i kieruje się ku Świętemu Józefowi, którego latarenka kieruje uwagę na miejsce cudownych narodzin .

Szopka Wenecka